وقتی می گویم: برایم دعا کن یعنی کم اوردم

هنوز از زخم های عشق ،آه سرد می جوشد

زمستان در نگاه مردم بی درد  می جوشد

دراین صحرایِ خا لیِ از خیالِ  صحبتِ لیلی 

به دنبال دل خود،  قیسِ هامون گرد می جوشد

به راه کعبه ی آمال اوخشم مغیلان نیست

ز صبح چشم هایش طعنه ی نا مرد می جوشد

دو جو از غیرت مجنون کفایت می کند ما را

در این عصری که بخت از سکه های زرد می جوشد

درون سینه ی ما با  وجود بارش حسرت

گُلِ باور به فردا بی برو برگرد می جوشد

                                           سیدفضل الله طباطبایی ندوشن )امید