او رفته بود

او رفته بود

نه شوقی برای ماندن ، نه حسی برای رفتن ،
نه اشکی برای ریختن ، نه قلبی برای تپیدن
نه فکر اینکه تنها میشوم ، نه یاد آنکه فراموش میشوم
بی آنکه روشن باشم ، خاموش شدم ، غنچه هم نبودم ، پرپر شدم
بی آنکه گناهی کرده باشم ، پر از گناه ، یخ بسته ام دیگر ای خدا…
تحملش سخت است اما صبر میکنم ، او که دیگر رفته است ، با غمها سر میکنم
شکست بال مرا برای پرواز ، سوزاند دلم را ، من مانده ام و یک عالمه نیاز
نه لحظه ای که آرام بمانم ، نه شبی که بی درد بخوابم !
نه آن روزی که دوباره او را ببینم ، نه امروزی که دارم از غم رفتنش میمیرم…
نه به آن روزی که با دیدنش دنیا لرزید ، نه به امروزی که با رفتنش دنیا دور سرم چرخید
پر از احساس اما بی حس ، لبریز از بی وفایی، خالی از محبت!
این همان نیمه گمشده من است ؟
پس یکی بیاید مرا پیدا کند ، یکی بیاید درد دلهای بی جواب مرا پاسخ دهد!
یکی بیاید به داد این دل برسد ، اینجا همیشه آفتابی نبوده ، هوای دلم ابری بوده
مینوشتم ، نمیخواند ، اگر نمی رفتم ، نمی ماند ، رفتم و او رفته بود ، همه چیز را شکسته بود، روی دیوار اتاق نوشته بود که خسته بود !
دلی را عاشق کنی و بعد خسته شوی ، محال است که به عشق وابسته شوی !
با عشق به جنون رسیدم ، همه چیز را به جان خریدم ، جانم به درد آمد و روحم در عذاب ، لعنت بر آن احساس ناب ، که دیگر از آن هیچ نمانده ، هیچکس هنوز آن شعر تلخ مرا نخوانده !

شعرهای حسین پناهی

  وقتی کسی اندازت نیست

          دست بـه اندازه ی خودت نزن.. 

                 ********** 

 می خواهم برگردم به روزهای کودکی آن زمان ها که : پدر تنها قهرمان بود .
                 عشــق، تنـــها در آغوش مادر خلاصه میشد
     بالاترین نــقطه ى زمین، شــانه های پـدر بــود ...
    بدتـرین دشمنانم، خواهر و برادر های خودم بودند .
    تنــها دردم، زانو های زخمـی ام بودند.
    تنـها چیزی که میشکست، اسباب بـازیهایم بـود 

   و معنای خداحافـظ، تا فردا بود...                                                                     

                  ************                                                                                                                                   

   این روزها به جای" شرافت" از انسان ها                                   

  فقط" شر" و " آفت" می بینی !                                                                                                             *******                                                                                                                                   

   چقدر شبیه مادرم شده ام

چرا نمی شناسی ام ؟
چرا نمی شناسمت ؟
می دانم که مرا نمی شنوی
و من اینرا از سیبی که از دستت افتاد ؛ فهمیدم

دیگر به غربت چشمهایت خو کرده ام و
به دردهای باد کرده ی روحم که از قاب تنم بیرون زده اند

با توام بی حضور تو
بی منی با حضور من
می بینی تا کجا به انتحار وفادار ماندم تا دل نازک پروانه نشکند

همه ی سهم من از خود دلی بود که به تو دادم
و هر شب بغض گلویت را در تابوت سیاهی که برایم ساخته بودی گریستم

و تو هرگز ندانستی که زخم هایت ، زخم های مکررم بودند
نخ های آبی ام تمام شده اند و گل های بُقچه چهل تیکه دلم ناتمام مانده اند

باید پیش از بند آمدن باران بمیرم                                                                                                                                   

 ************             

  

            

یا اباصالح

ابا صالح التماس دعا، هر کجا رفتی... یاد ما هم باش نجف رفتی، کاظمین رفتی، کربلا رفتی... یاد ما هم باش ابا صالح... یا ابا صالح مدینه رفتی به پابوس مادرت زهرا... یاد ما هم باش به دیدار قبر مخفی از کوچه ها رفتی... یاد ما هم باش ... شب جمعه کربلا رفتی یاد ما هم کن چون زدی بوسه کنار قبر اباالفضل باصفا رفتی... یاد ما هم باش ابا صالح... یا ابا صالح نماز حاجت که می خوانی از برای فرج مسجد کوفه شدی محرم در مناسک حج یا منا رفتی... یاد ماهم باش

 ديروز ميگفتم :
مشقهايم را خط بزن … مرا مزن
روي تخته خط بکش … گوشم را مکش
مهر را در دلم جاري بکن … جريمه مکن
هر چه تکليف ميخواهي بگير … امتحان سخت مگير
اما کنون ..
مرا بزن … گوشم را بکش .. جريمه بکن .. امتحان سخت بگير
مرا يک لحظه به دوران خوب مدرسه باز گردان

سکوت

 چه مهمانان بی دردسری هستند مردگان
نه به دستی ظرفی را چرك می كنند
نه به حرفی دلی را آلوده
تنها به شمعی قانعند
و اندكی سكوت...